FERIOLO, LAGO MAGGIORE. BACK TO MEMORY LANE… - 2018

Vroeger zagen mijn vakanties er anders uit dan tegenwoordig. Elk jaar werd door mijn ouders de vouwwagen ingepakt en bezochten we diverse campings in Nederland of Europa. Zo ook in 1980. Zwitserland was de eindbestemming, maar door de harde regen besloten mijn ouders door te rijden tot we de zon tegenkwamen. Dat gebeurde toen we de grens met Italie hadden gepasseerd. Het was inmiddels avond en we kwamen terecht op Camping Orchidea in het gehucht Feriolo aan het Lago Maggiore. De bedoeling was om er een nachtje te blijven en dan verder te kijken. Inmiddels weten we dat we nooit verder hebben gekeken. Tot 1992 is dit ons vaste stekkie gebleven en kwam er door de dood van mijn vader helaas een einde aan deze onvergetelijke familievakanties. In 1993 was ik voor het laatst op deze fantastische camping waar ik mijn mooiste jaren heb mogen beleven met zowel veel Nederlandse als Italiaanse vrienden uit Feriolo en omstreken. In 1994 ontmoette ik Richard en heb ik het kamperen voorgoed vaarwel gezegd. Na 1993 ben ik nooit meer in Italie geweest. Neemt niet weg dat Feriolo altijd in mijn hart is blijven zitten en dat ik nog heel vaak terugdenk aan de fantastische tijd die ik daar heb beleefd. Richard moet al 24 jaar deze verhalen aanhoren en het was voor mij dan ook een grote wens om er ooit nog eens terug te gaan.

Dit jaar is het 25 jaar geleden dat ik er voor het laatst was en dat vond ik een mooie gelegenheid om weer eens terug te gaan en ook om Richard kennis te laten maken met een groot gedeelte van mijn jeugd. Ik wilde graag terug naar de camping van toen, maar niet om te kamperen. Nu heeft de camping sinds kort ook een Residence tot haar beschikking. Mooie appartementen aan de rand van de camping. Ideaal voor ons. Verwend als we zijn hadden we ook geen zin om dat hele eind te gaan rijden, dus we boekten tickets naar Milaan, huurden een auto en zo geschiedde dat we zaterdag 19 mei om 10:20 uur in de KLM Cityhopper stapten en afreisden naar Bella Italia.

DAG 1, ZATERDAG 19 MEI

Na 1 uur en 20 minuten vliegen arriveren we in Milaan waar we een huurauto voor het uitzoeken hebben. Na 3 kwartier rijden arriveren we in de zeikregen in Feriolo. De eerste aanblik roept zoveel herinneringen op, met name aan mijn vader, dat de tranen over mijn wangen stromen. Heel bijzonder om na zo’n lange tijd weer terug te zijn. Het voelt nog steeds zo vertrouwd allemaal. Er is in mijn beleving weinig veranderd, al is de boulevard wel wat gemoderniseerd.

We zijn veel te vroeg want we kunnen pas om 16.00 uur in het appartement dus eerst maar wat eten bij Restaurant Mirafiore met een prachtig uitzicht op het meer en al snel maakt de regen plaats voor de zon. Tijd voor een wandeling door Feriolo om alle bekende plekjes van toen weer voorzichtig te gaan herontdekken en Richard te bestoken met talloze verhalen van toen.

Het is het weekend van Frecce Tricolore, wat “driekleurige pijlen” betekent. Dit is een vliegshow uitgevoerd door het demonstratieteam van de Italiaanse luchtmacht en demonstraties geeft over de hele wereld. Vandaag is een trainingsdag en we zoeken een bankje zodat we een mooi uitzicht hebben op de gebeurtenissen in de lucht.

RESIDENCE ORCIDEA

Bij de receptie van de camping melden we ons met de reservering voor de appartementen. De dochters van de eigenaar, toen nog kleuters op een driewieler, hebben het stokje overgenomen en regelen alles snel en netjes voor ons. De appartementen liggen buiten de camping maar we kunnen van alles op de camping gebruik maken. We krijgen een magneetsleutel en kunnen zo dag en nacht de camping op en af. We hebben het hoekappartement met het mooiste uitzicht van alle appartementen. We kijken uit op de camping, het zwembad (vorig jaar geopend) en het meer. Het appartement is niet groot maar van alle gemakken voorzien. Op de camping is het druk. Duitsland heeft 2 weken vakantie en dat is te merken.

 De sleutel van appartement 201

 We zijn er bijna

 Richard op het balkon

 Ons appartement

 Het magnifieke uitzicht

Na alles uitgepakt te hebben zijn we in de auto gestapt op zoek naar een supermarkt. We komen uit bij de Lidl in Verbania. Daarna nog een stukje langs het meer gereden.

Die avond doen we een rondje camping om te kijken hoe alles er nu uitziet. Er is niet zoveel verandert en ik ben weer ruim 25 jaar terug in de tijd. Vooral de plek waar mijn vader altijd onder de boom zat roept veel herinneringen op.

 Zoveel herinneringen op dit kleine stukje strand! 

 Papa's boom!

 Op dit terras (als was het toen wat primitiever) heb ik menig uurtje doorgebracht!

We eten bij de Beachbar van de camping “Canneto”. Deze wordt gerund door Tiziano, die vroeger de camping beheerde. Natuurlijk weet hij niet meer wie ik ben, maar nadat ik zeg dat ik “de zus van Marco” ben wordt het hem duidelijk. Tja, Marco kent iedereen nog in Feriolo. We zitten aan de rand van het meer, het uitzicht is super en het eten verrukkelijk. La Dolce Vita!

Tiziano

DAG 2, ZONDAG 20 MEI

CANNOBIO

Zondag staan we op met regen en het ziet er niet naar uit dat het snel op zal klaren. Het is te fris voor het balkon, dus we ontbijten binnen. Gewapend met paraplu stappen we na het ontbijt in de auto en rijden naar Cannobio waar op zondag een grote markt is. Ondanks het slechte weer genieten we toch van de rit langs het meer. Ik herken van alles onderweg. De plek waar we altijd naar de disco gingen, de bar waar een vriend aan de piano speelde enz. In Cannobio regent het ook maar het is toch behoorlijk druk. Iedereen trekt massaal naar de markt. Een optocht van paraplu’s, maar het sfeertje is goed. Zelfs in de regen is Cannobio mooi! Het gedeelte met etenswaren is prachtig om te zien. Als je nog geen honger hebt, krijg je het hier wel.

 Cannobio in de regen

Op de terugweg maken we een tussenstop in Intra en ook daar is het een feest van herkenning. De winkel waar ik elk jaar mijn schoolagenda's kocht is er nog, de fastfoodtent waar we met de "OAD-bus" van Arno heen gingen en het schattige restaurantje in een verscholen straatje waar ik vroeger met pa en ma meerdere malen heb gegeten. 

FRECCE TRICOLORE

Vandaag is ook DE dag van Frecce Tricolore, de vliegshow waar ik al eerder over schreef. Onderweg hadden we al gezien dat dat erg veel bezoekers trekt, overal files en mensen. De show vindt plaats in Verbania, dus daar gaat iedereen naartoe. Maar je kan het in Feriolo ook prima aanschouwen. Inmiddels is het droog geworden dus we zoeken een bankje op en wachten op de dingen die komen gaan. Het is erg druk, overal staan mensen. Opeens hoor ik mijn naam en daar staat Silvio, een oude vriend waar ik nog steeds via Facebook contact mee heb. Hij gaat bij ons op het bankje zitten om lekker bij te kletsen. Het is reuzegezellig en tegelijkertijd kijken we naar een mooie vliegshow, met de kleuren van de Italiaanse vlag.

 

Vriend Silvio in 2018

Silvio in Nederland in 1987, 31 jaar geleden!!!

 Op Facebook plaatst Silvio een ontzettend lief berichtje! Precies zoals het is!!!

’s Avonds eten we bij Vistaqua en omdat het niet echt weer is om buiten te zitten schuiven we binnen aan een tafeltje. Het eten is hier wat duurder maar het is overheerlijk, een echte aanrader. Als we weer naar buiten lopen komen we Davide tegen, ook weer een oude bekende die ik heel graag weer eens wilde zien.

Restaurant Vistaqua

 Davide wilde ik heel graag terugzien

Davide zegt later op de chat ook precies zoals het is..

We kijken op de camping nog even in het “speelgedeelte” van het restaurant en tot mijn verrassing staat daar nog steeds het voetbalspel waar we menig uurtje hebben doorgebracht. Richard ontdekt de flipperkast dus die hoor ik voorlopig niet. Ik bestel maar een Aperol Spritz, het overheerlijke Italiaanse drankje wat iedereen hier drinkt.

DAG 3, MAANDAG 21 MEI

ORTA SAN GUILIO

Vandaag is het tweede pinksterdag, maar daar doen ze niet aan in Italie. Hier moet iedereen naar het werk. Wij rijden we naar Lago di Mergozzo waar een dreigende donkere lucht hangt, maar wij rijden nog in de zon. Daarna gaan we op zoek naar het Santinomeertje, maar dat kunnen we helaas niet meer terugvinden. Wel vinden we een authentiek bergdorpje waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Hierna besluiten we naar Lago d’Orta te rijden. De regen heeft ons inmiddels bereikt en in de stromende regen rijden we richting Orta. Na een paar tunnels te zijn gepasseerd komt de zon er weer door en met stralend weer rijden we Orta San Guilio binnen. Deze plaats is autovrij dus we parkeren aan het begin van het dorp en gaan te voet verder. Het is een prachtig oud plaatsje en we dwalen door de smalle straatjes met de typisch kleine Italiaanse keitjes en mooie doorkijkjes met zicht op het eilandje. Op het centrale plein pakken we een terrasje, drinken we heerlijke koffie en eten een coupe met ijs.

Mergozzo

Bergdorp

Orta San Guilio

MOTTARONE

In de middag rijden we naar de top van 1491 m hoge berg de Mottarone die tussen het Lago Maggiore en het Lago d’Orta ligt op de grens van de provincies Novara en Verbania. Bij helder weer heb je zicht op 7 meren, het Lago Maggiore, Lago d’Orta, Lago di Mergozzo, Lago Biandronno, Lago di Varese, Lago Monate en Lago Cornabbio. En het bergmassief met de besneeuwde toppen van de Monta Rosa. Wij rijden met de auto tot net onder de top en lopen het laatste stukje naar boven. Je kunt vanuit Stresa ook met een kabelbaan (gondel) naar boven en dan het laatste stukje met een stoeltjeslift naar de top. Boven is er een gave rodelbaan. Wij hebben het geluk dat het helder genoeg is om heel ver te kunnen kijken. We genieten boven lange tijd van het waanzinnige uitzicht. We rijden terug richting Stresa. Dit is een tolweg waar we 8 euro voor betalen. Het is een prachtige rustige weg met mooie uitzichten. Beneden in Stresa parkeren we de auto, lopen het plaatsje door en genieten van de grote mooie hotels en de kleurige bloemenpracht.

Lago Maggiore (Verbania Intra)

 Lago di Mergozzo

 Lago d'Orta

 Monte Rosa

Stresa

’s Avonds gaan we naar Pallanza met de bedoeling daar wat te gaan eten, maar het is helemaal uitgestorven op straat en we vinden niet echt een leuk restaurantje. We lopen nog wat rond en rijden dan terug naar Feriolo en eten bij Montefiore. We kunnen nog niet wennen aan de vele Italiaanse gangen die op de kaart staan. Ries wil graag pasta en aangezien dat geen hoofdgerecht is Italie wordt dat eerder opgediend dan mijn pizza. Niet gezellig om niet tegelijk te eten. Volgende keer maar even nadrukkelijk vermelden.

We maken zoals elke avond nog een wandeling door het dorp en over de camping en relaxen wat op ons balkon en hiermee is er weer een dag voorbij.

DAG 4, DINSDAG 22 MEI

BAVENO, STRESA & ARONA

De dag begint aardig. Richard slaapt uit en ik loop naar de supermarkt en verken nogmaals alle plekjes van vroeger. De lucht trekt al snel helemaal dicht, de wolken hangen laag om de bergen en echt warm is het ook niet. Tja wat zullen we vandaag eens gaan doen? Ik wilde nog wat “plekjes van toen” herontdekken in Baveno dus rijden we die kant op. We zoeken een beschut terrasje en drinken koffie met een taartje die we samen met de vogeltjes opeten. We rijden door naar Arona om daar naar de markt te gaan, maar inmiddels komt de regen met bakken uit de lucht, dus rijden we maar weer terug. We stoppen wederom in Stresa waar we op het centrale plein besluiten te lunchen. Balend van het weer nemen we er maar een neut op. Aperol Spritz smaakt ook in de regen.

Laaghangende wolken

Baveno

Stresa

Een beetje met onze ziel onder de arm wat we nu toch zullen gaan doen rijden we terug naar het appartement waar Richard voor de buis kruipt om de Giro te kijken. Ik pak mijn boek erbij en ga op zoek naar de knop om de verwarming aan te zetten. De temperatuur is niet echt aangenaam en het regent de hele middag. We eten weer bij Mirafiore, in de regen de beste plek en bestellen nu allebei een hoofdgerecht wat tegelijk wordt opgediend en wat echt verrukkelijk smaakt. Daarna doen we nog een drankje bij Titziano en flippert Richard nog een potje op de camping.

Mirafiore

Diner with a view

DAG 5, WOENSDAG 23 MEI

De ochtend begint bewolkt maar de vooruitzichten voor vandaag zijn goed dus we besluiten de Borromeische eilanden te bezoeken. We rijden naar Baveno, parkeren bij het station en lopen naar de plek waar de boten vertrekken. We besluiten de "hop-on-hop-off"boot te nemen. Het is nog vroeg in het seizoen dus nog niet superdruk. We kopen een ticket voor 11 euro per persoon en kunnen nog net mee met de boot van 11 uur.

ISOLA BELLA

We bezoeken eerst Isola Bella. Ik heb er nog veel herinneringen van in mijn hoofd zitten en in grote lijnen klopt dat nog aardig. "Mister Koffie" Richard wil natuurlijk eerst een bakkie doen, dus we schuiven aan op een terras en al snel springen de overheerlijke Italiaanse gebakjes in het oog, en die zijn onweerstaanbaar. Daarna kopen we voor 16 euro per persoon een kaartje voor het kasteel en de tuinen. We gaan honderden jaren terug in de schoonheid van het kasteel en genieten met volle teugen van al het moois in de tuinen. De bloemenpracht en de waanzinnige uitzichten doen je helemaal stilvallen. En dan de witte pauwen die hun bos met veren trots aan ons tonen, zo bijzonder. Inmiddels is ook de zon er volop bij en dan ziet de wereld er net even iets anders uit.

ISOLA SUPERIORE DEI PESCATORE

In de middag hoppen we weer op de boot en bezoeken het eiland van de visser, Isola dei Pescatori. Een oud dorpje waar je doorheen kunt dwalen en mooie foto's kunt maken. We zitten er een tijdje op een bankje en genieten van de bootjes en het uitzicht op Stresa. Als afsluiting eten we nog een ijscoupe op een terras en varen met de boot terug naar Baveno.

Rond 16.00 uur zijn we terug. Ries kijkt de Giro en ik zit met mijn boek en een muziekje op het balkon. Vakantie is toch het mooiste wat er is. 

's Avonds eten we bij Tiziano. Het is heerlijk weer, we zitten buiten aan het water en het uitzicht is weer adembenemend, iets waar je nooit genoeg van krijgt. We wandelen nog naar de "muziektent", zien de duisternis over Feriolo vallen en dat levert mooie plaatjes op.

 I love this view

Wandelen naar de "muziektent"

 De avond valt over Feriolo

DAG 6, DONDERDAG 24 MEI

Als we wakker worden staat de zon al volop te schijnen en je voelt de warmte op het balkon. Ik maak een ochtendwandeling en maak weer de nodige mooie foto's.

VILLA TARANTO
Daarna een heerlijk ontbijtje op het balkon. Vandaag staat Villa Taranto op ons programma. Ook weer prachtig aangelegde tuinen waar je een mooie wandeling door kunt maken. Hier ben ik vroeger ook geweest maar het is totaal anders dan in mijn beleving, veel mooier!

LAGO MAGGIORE ZIPPLINE

Overal wordt geadverteerd voor de Zippline. Een parcours van 1850 meter lang tussen 2 valleien op 350 meter hoogte waar je in 1 minuut en 40 seconden met een snelheid van 120 km per uur overheen vliegt. Nou dat willen we wel eens zien. We gaan op weg maar de route staat erg slecht aangegeven. Dus de Google app erbij en gaan. We gaan steeds hoger de bergen in en de weg word smaller, steiler en de haarspeldbochten scherper. Op een gegeven moment is het echt niet leuk meer. We staan elkaar in een bergdorp aan te kijken zo van "wat gaan we doen"? Volgens de bordjes die er inmiddels weer staan is het nog 2 km omhoog. Dus toch maar doorrijden. Uiteindelijk na nog een steil laatste stuk komen we aan bij de baan. Het is wel spectaculair om te zien en het gaat echt superhard. Met een busje wordt je naar de andere kant van de vallei gebracht en vanaf daar vlieg je over een kabel naar de overkant. Leuk om te zien, maar NO WAY dat wij dat gaan doen. We moeten het hele stuk nog met de auto naar beneden en dat is al spektakel genoeg!

Smalle weggetjes

 Aurano, rijden we door of niet?

Terug in Feriolo kopen we een ijsje en genietend van het mooie weer en de vele badgasten vermaken we ons prima op een bankje aan de waterkant. Zelfs Richard ervaart voor het eerst het water van het Lago door te gaan pootje baden al is het water nog behoorlijk fris. Bij de beachbar bestellen we een Aperol Spritz en genieten van de goeie muziek uit de 80's/90's. Alsof de tijd stilstaat en we niet 25 jaar verder zijn. De beachbar is bijna op de plek waar we vroeger elke avond een kampvuur hielden. Hoezo jeugdsentiment.

We eten weer bij Tiziano en gaan vroeg onder wol. Ik ben erg moe, alle indrukken eisen hun tol.

DAG 7, VRIJDAG 25 MEI

CANNOBIO & CANNERO RIVIERA
Vrijdag is verre weg de mooiste dag van de week. We rijden naar weer naar Cannobio om deze mooie stad ook met de zon erbij te aanschouwen. Met de zon is weg er naar toe nog veel mooier en de rit kan ons niet lang genoeg duren. We genieten nog meer van Cannobio in de zon dan in de regen. Maken mooie foto's, zitten heerlijk op een terras en slenteren door de kleine straatjes. Op de terugweg doen we ook Cannero Riviera aan. Een schilderachtig plaatsje waar je heel mooi opkijkt als je langs het meer rijdt en zich kenmerkt door allemaal rode daken.

Cannobio

Cannero Riviera

De middag wordt een echte relaxmiddag. De 30 graden wordt aangetikt. We gaan langs de kampwinkel voor de verplichte badmuts en nestelen ons aan het zwembad met een boek om te genieten van de zon. Het is een heerlijke middag.

Deze laatste avond eten we wederom bij Tiziano en ik spot nog twee oude vrienden, Sergio en Bobo. Ook deze ontmoeting wordt natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd. We doen een laatste avondwandeling en dan zit het er echt bijna op.

Sergio & Bobo

 Bobo post het weerzien op Facebook

Laatste avondwandeling

DAG 8, ZATERDAG 26 MEI

We krijgen een berichtje van de KLM dat er een mogelijke staking is op het vliegveld van Milaan en of we op tijd op de luchthaven willen zijn. We staan bijtijds op, ontbijten een laatste keer op het balkon en checken om half 9 uit. We rijden een laatste keer door Feriolo en met tranen in de ogen rijden we de snelweg richting Milaan op. We zijn al snel op het vliegveld, leveren de auto in, geven de koffers af en dan wachten. Wat nou staking? Alles gaat hartstikke voorspoedig. Achter de douane blijkt een "tax free shop walhalla" te zijn. Wat een mooie ruimte met de mooiste spullen. Daar vermaken we ons wel even. Ries scoort een echt Italiaanse macho zonnebril en ik wil toch echt wel die echte Italiaanse overheerlijke Limoncello meenemen. Alles gaat voorspoedig en om 16.30 uur stappen we thuis de deur in waar Joep en Pip erg blij zijn dat we er weer zijn.

CIAO BELLA ITALIA, CIAO BELLA FERIOLO... ARRIVERDERCI!