We zijn weer terug op "onze" rots die Curacao heet! En dat is en blijft een gevoel van thuiskomen.
Gisterochtend om 5.50 uur verlieten we al bibberend van de bijtende kou ons huis om naar Schiphol af te reizen. Het was -1 graad maar het voelde als -10 met die rotwind. Met in het achterhoofd dat dit de laatste ontbering zou zijn voorlopig wat betreft sneeuw en vrieskou was de stemming opperbest en na het inchecken van de koffers stapten we rond 10 uur goedgemutst in de kist van Arkefly. 10 uur zou de vliegtijd bedragen. Het ging voor ons gevoel supersnel. Je leest wat, puzzelt wat of je kijkt een filmpje (als je schermpje het tenminste doet, wat natuurlijk bij mij weer niet het geval was...). We hadden eventueel ook nog LINGO kunnen spelen want Lingo-Lucille-Werner was ook aan boord ;-).
Precies op schema zetten we voet aan de grond op een zonovergoten Curacao. In de slurf voelde we de warmte al door onze spijkerbroeken sijpelen. Dat is altijd zo'n heerlijk gevoel! Voor de paspoortcontrole stond al een behoorlijke rij en er liep een Antilliaanse te schreeuwen dat we vooral heel dicht op elkaar moesten aansluiten zodat de rij wat korter werd. Ja duhhhh... roep liever naar je collega's dat ze wat sneller moeten stempelen, want dat schiet echt niet op. Kortom, we zijn op Curacao, pocco pocco en vooral niets doen waar je moe van wordt!
De koffers lagen vrij snel op de band en voor de controle stond een korte rij, dus snel waar buiten waar tot onze verrassing Manouk met Max en Brit stond te wachten. Niets is leuker dan een warm welkom als je aankomt zeker niet als die twee dushi's je zo enthousiast in de armen vliegen! Remy was er nog niet met de auto dus hadden we tijd om ff bij te kletsen. Na een kwartiertje was Remy er ook, dus we konden gaan en staan waar we wilden. Op naar ons appartement J&W Apartments. Een nieuwe stek waar we nog niet eerder geweest waren. Helaas zat ons stekkie van vorig jaar vol, dus we hebben wat anders moeten zoeken. Dat is prima gelukt want ook hier ziet het er erg leuk uit. We werden door William, één van de eigenaren erg vriendelijk ontvangen en hij heeft ons alles laten zien. Het is een klein complex met 5 appartementen en in een later blog zal ik zeker wat foto's plaatsen.
Na de koffers te hebben uitgepakt zijn we de naar Barry & Manouk gegaan om de spullen voor de Ride for the Roses op te halen en hebben we een snelle hap gegeten bij Il Forno en daarna snel ons bed in, want we waren inmiddels bijna het klokje rond op!
Deze witte wereld hopen we deze winter niet meer te zien...
Ikke met het ontvangstcomité op Hato in de zon! Dat ziet er toch een stuk vriendelijker uit!
Gisterochtend om 5.50 uur verlieten we al bibberend van de bijtende kou ons huis om naar Schiphol af te reizen. Het was -1 graad maar het voelde als -10 met die rotwind. Met in het achterhoofd dat dit de laatste ontbering zou zijn voorlopig wat betreft sneeuw en vrieskou was de stemming opperbest en na het inchecken van de koffers stapten we rond 10 uur goedgemutst in de kist van Arkefly. 10 uur zou de vliegtijd bedragen. Het ging voor ons gevoel supersnel. Je leest wat, puzzelt wat of je kijkt een filmpje (als je schermpje het tenminste doet, wat natuurlijk bij mij weer niet het geval was...). We hadden eventueel ook nog LINGO kunnen spelen want Lingo-Lucille-Werner was ook aan boord ;-).
Precies op schema zetten we voet aan de grond op een zonovergoten Curacao. In de slurf voelde we de warmte al door onze spijkerbroeken sijpelen. Dat is altijd zo'n heerlijk gevoel! Voor de paspoortcontrole stond al een behoorlijke rij en er liep een Antilliaanse te schreeuwen dat we vooral heel dicht op elkaar moesten aansluiten zodat de rij wat korter werd. Ja duhhhh... roep liever naar je collega's dat ze wat sneller moeten stempelen, want dat schiet echt niet op. Kortom, we zijn op Curacao, pocco pocco en vooral niets doen waar je moe van wordt!
De koffers lagen vrij snel op de band en voor de controle stond een korte rij, dus snel waar buiten waar tot onze verrassing Manouk met Max en Brit stond te wachten. Niets is leuker dan een warm welkom als je aankomt zeker niet als die twee dushi's je zo enthousiast in de armen vliegen! Remy was er nog niet met de auto dus hadden we tijd om ff bij te kletsen. Na een kwartiertje was Remy er ook, dus we konden gaan en staan waar we wilden. Op naar ons appartement J&W Apartments. Een nieuwe stek waar we nog niet eerder geweest waren. Helaas zat ons stekkie van vorig jaar vol, dus we hebben wat anders moeten zoeken. Dat is prima gelukt want ook hier ziet het er erg leuk uit. We werden door William, één van de eigenaren erg vriendelijk ontvangen en hij heeft ons alles laten zien. Het is een klein complex met 5 appartementen en in een later blog zal ik zeker wat foto's plaatsen.
Na de koffers te hebben uitgepakt zijn we de naar Barry & Manouk gegaan om de spullen voor de Ride for the Roses op te halen en hebben we een snelle hap gegeten bij Il Forno en daarna snel ons bed in, want we waren inmiddels bijna het klokje rond op!
Deze witte wereld hopen we deze winter niet meer te zien...
Ikke met het ontvangstcomité op Hato in de zon! Dat ziet er toch een stuk vriendelijker uit!
Lekker genieten en nee ik ben niet jaloers groetjes Lied
BeantwoordenVerwijderenJe vakantie kan niet meer stuk als je Bon bini wordt geheten door dit ontvangstcomité. Geniet van alles en we gaan jullie weer volgen. Maar goed dat Richard er bij was anders had Manouk je niet herkend. Veel plezier.
BeantwoordenVerwijderenBon bini, wat is er fijner dan door dit ontvangstcomité binnen gehaald te worden. Herkende Manouk je nog? Was maar goed dat Richard erbij was. Ga vooral genieten op dushi Korsou. We zullen jullie volgen vanuit en koud en wit NL en genieten van je warme verhalen.
BeantwoordenVerwijderen