Tijdens de vliegreis van afgelopen nacht heb ik ontzettend veel titels verzonnen voor dit blog, zoals "2 voor de prijs van 1", "Zeg maar nee, dan krijg je er 2" en "Vliegreis met hindernissen"! Afijn laten we bij het begin beginnen. We werden achterlijk vroeg opgehaald gistermiddag bij Chogogo, ons resort. Al om 12.30 uur terwijl we pas om 17.15 uur gingen vliegen. We dachten, ach er zal wel een grote bus komen die nog het halve eiland moest overcrossen om iedereen op te halen, maar nee hoor, gewoon een kleine minibus die in één ruk doorging naar het vliegveld. We waren daar al om 13.15 uur, de incheckbalies waren bij wijs en spreken net een minuut open. Nu is er op het vliegveld van Curacao niet heel veel te beleven, zeker niet als je door de douane bent. Dus we zijn in het eerste het beste tentje met airco gedoken en zijn daar een tijd blijven zitten. Daarna bij een sportbar de eerste helft van de troostfinale tussen Duitsland en Uruguay gekeken. Toen toch maar naar boven gegaan en daar de tweede helft gekeken. Ons vliegtuig was keurig op tijd geland en ook wij zaten er keurig op tijd in, we zouden een tussenlanding hebben op Bonaire, dat was bekend. Maar zoals jullie weten inmiddels is dat maar een kwartiertje vliegen. We waren daar rond half 6 en de stop duurde al met al een uurtje. De vliegreis naar Nederland zou 9 uur en een kwartier bedragen. Yes, dat betekende veel eerder dan de verwachte aankomsttijd. Nu zouden we landen om 9.45 uur.
Nadat we ons geinstalleerd hadden in de door ons gereserveerde stoelen maakten we het ons makkelijk met een boek en de mediaplayer. Ik kreeg een raar voorgevoel. Heb ik wel eens vaker en meestal klopt zoiets wel bij mij. We waren ruim 3,5 uur in de lucht toen er uit de cockpit de vraag kwam of er toevallig een medicus aan boord was. Ojee, daar begon de ellende. Er kwam geen reactie uit het publiek. Toen de purser later nogmaals vroeg of er toevallig een dokter in de zaal was omdat men dringend advies nodig had voor een zieke patient aan boord bleek er vóór mij opeens toch een vrouwelijke interniste te zitten. Die heeft zich achter in de cabine gemeld en hebben we vervolgens zeer weinig teruggezien. Ik zat al te wachten op het omkeren van het toestel (jajaja, terug naar Curacao, dan kunnen we toch de finale kijken op het Wilhelminaplein!) Maar nee, er gebeurde niks! De man van de dokter, die voor mij zat, werd constant op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen. Alle medepassagiers waren volledig onder zeil waren, behalve ik natuurlijk, ik had mijn oortjes wagenwijd openstaan. En ja hoor, ik ving iets op over een nood-/tussenlanding, maar HIJ mocht nog niks verder vertellen. Maar IK wel..., gelijk Ries wakker gemaakt, we hebben een tussenlanding, maar waar????? We zaten midden boven de grote plas! Inmiddels een paar uur later kwam het verlossende woord. Er ging een noodlanding komen en wel op DE AZOREN!!! Een eilandengroep midden in de Atlantische Oceaan even ten westen van Afrika (AFRIKA..., even doorvliegen en we waren live bij de finale!!!).
Zo gezegd zo gedaan, vanochtend 5 uur plaatselijke tijd landden we het militaire vliegveld van de Azoren. Heb ik altijd al een keer heengewilt, nu kan ik zeggen dat ik er geweest ben, hihi. We werden op het vliegveld opgewacht door allemaal toeters en bellen (volgens mij gebeurt daar niet zoveel, dus iedereen was staande bij, aktie in de tent). Brandweer met zwaailichten en twee gereedstaande ambulances met alle lichten aan die tot hun beschikking waren. Deze mensen kwamen via de achterzijde het vliegtuig in en hebben zich ontfermt over de patient en haar uiteindelijk meegenomen naar het ziekenhuis. Hier hebben wij (gelukkig) weinig van meegekregen aangezien wij helemaal voorin de kist zaten. En toen begon het lange wachten. We zagen ons daar al zo drie uur zitten. Er moest getankt worden, omdat het geen geplande landing was kwam er ontzettend veel papierwerk bij kijken en er moest vanaf Schiphol een nieuw vluchtplan komen. Uiteindelijk hebben we daar ongeveer 1,5 uur aan de grond gestaan, wat ons allezins meeviel. Toen konden we hopenlijk onze vlucht zonder kleerscheuren vervolgen. We moesten nog bijna 4 uur vliegen vanaf de Azoren. Maar dat ging gelukkig allemaal zonder kleerscheuren. Nou ja, zonder kleerscheuren, 2 tussenlandingen betekent 3 keer een landing en als je een beetje verkouden bent en je holtes dichtzitten is dat niet fijn. Tjemig wat heb ik last van mijn oren gehad. En nog zitten ze dicht!
Toch hebben we alle geluk van de wereld gehad hoorden we later van de purser. We zaten nl. op het randje, doorvliegen naar de Azoren of terug naar Bermuda. Ook één of ander eiland. Als we daar naar terug hadden gemoeten weet ik niet wanneer we thuis waren gekomen. Dan hadden we daar nl. moeten blijven omdat de vliegtuigcrew anders teveel vlieguren zou maken. En op Bermuda trek je niet maar zo een verse crew uit de mottenballen. Een geluk bij een ongeluk dus...
Uiteindelijk zijn we om 12.15 uur (na ruim 13 uur in dat toestel gezeten te hebben) geland op Schiphol. Pffft wat waren we duf zeg. Na het doorlopen van alle douaneperikelen kwamen we ff na drieën de deur binnenvallen waar een overgelukkige Joepie al op ons zat te wachten. Pip was in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig is alles weer goed gegaan deze reis. Zelfs de "Big Mama" is niet van haar sokkeltje gevallen en staat nu te pronken op de kast! Helaas vandaag geen foto's, die moet ik allemaal nog op de pc zetten.
Nogmaals iedereen bedankt voor het lezen van ons blog en voor de leuke reacties. Wie weet tot snel!
AYOOOOOOOO!
Nadat we ons geinstalleerd hadden in de door ons gereserveerde stoelen maakten we het ons makkelijk met een boek en de mediaplayer. Ik kreeg een raar voorgevoel. Heb ik wel eens vaker en meestal klopt zoiets wel bij mij. We waren ruim 3,5 uur in de lucht toen er uit de cockpit de vraag kwam of er toevallig een medicus aan boord was. Ojee, daar begon de ellende. Er kwam geen reactie uit het publiek. Toen de purser later nogmaals vroeg of er toevallig een dokter in de zaal was omdat men dringend advies nodig had voor een zieke patient aan boord bleek er vóór mij opeens toch een vrouwelijke interniste te zitten. Die heeft zich achter in de cabine gemeld en hebben we vervolgens zeer weinig teruggezien. Ik zat al te wachten op het omkeren van het toestel (jajaja, terug naar Curacao, dan kunnen we toch de finale kijken op het Wilhelminaplein!) Maar nee, er gebeurde niks! De man van de dokter, die voor mij zat, werd constant op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen. Alle medepassagiers waren volledig onder zeil waren, behalve ik natuurlijk, ik had mijn oortjes wagenwijd openstaan. En ja hoor, ik ving iets op over een nood-/tussenlanding, maar HIJ mocht nog niks verder vertellen. Maar IK wel..., gelijk Ries wakker gemaakt, we hebben een tussenlanding, maar waar????? We zaten midden boven de grote plas! Inmiddels een paar uur later kwam het verlossende woord. Er ging een noodlanding komen en wel op DE AZOREN!!! Een eilandengroep midden in de Atlantische Oceaan even ten westen van Afrika (AFRIKA..., even doorvliegen en we waren live bij de finale!!!).
Zo gezegd zo gedaan, vanochtend 5 uur plaatselijke tijd landden we het militaire vliegveld van de Azoren. Heb ik altijd al een keer heengewilt, nu kan ik zeggen dat ik er geweest ben, hihi. We werden op het vliegveld opgewacht door allemaal toeters en bellen (volgens mij gebeurt daar niet zoveel, dus iedereen was staande bij, aktie in de tent). Brandweer met zwaailichten en twee gereedstaande ambulances met alle lichten aan die tot hun beschikking waren. Deze mensen kwamen via de achterzijde het vliegtuig in en hebben zich ontfermt over de patient en haar uiteindelijk meegenomen naar het ziekenhuis. Hier hebben wij (gelukkig) weinig van meegekregen aangezien wij helemaal voorin de kist zaten. En toen begon het lange wachten. We zagen ons daar al zo drie uur zitten. Er moest getankt worden, omdat het geen geplande landing was kwam er ontzettend veel papierwerk bij kijken en er moest vanaf Schiphol een nieuw vluchtplan komen. Uiteindelijk hebben we daar ongeveer 1,5 uur aan de grond gestaan, wat ons allezins meeviel. Toen konden we hopenlijk onze vlucht zonder kleerscheuren vervolgen. We moesten nog bijna 4 uur vliegen vanaf de Azoren. Maar dat ging gelukkig allemaal zonder kleerscheuren. Nou ja, zonder kleerscheuren, 2 tussenlandingen betekent 3 keer een landing en als je een beetje verkouden bent en je holtes dichtzitten is dat niet fijn. Tjemig wat heb ik last van mijn oren gehad. En nog zitten ze dicht!
Toch hebben we alle geluk van de wereld gehad hoorden we later van de purser. We zaten nl. op het randje, doorvliegen naar de Azoren of terug naar Bermuda. Ook één of ander eiland. Als we daar naar terug hadden gemoeten weet ik niet wanneer we thuis waren gekomen. Dan hadden we daar nl. moeten blijven omdat de vliegtuigcrew anders teveel vlieguren zou maken. En op Bermuda trek je niet maar zo een verse crew uit de mottenballen. Een geluk bij een ongeluk dus...
Uiteindelijk zijn we om 12.15 uur (na ruim 13 uur in dat toestel gezeten te hebben) geland op Schiphol. Pffft wat waren we duf zeg. Na het doorlopen van alle douaneperikelen kwamen we ff na drieën de deur binnenvallen waar een overgelukkige Joepie al op ons zat te wachten. Pip was in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig is alles weer goed gegaan deze reis. Zelfs de "Big Mama" is niet van haar sokkeltje gevallen en staat nu te pronken op de kast! Helaas vandaag geen foto's, die moet ik allemaal nog op de pc zetten.
Nogmaals iedereen bedankt voor het lezen van ons blog en voor de leuke reacties. Wie weet tot snel!
AYOOOOOOOO!
Submitted on 2010/07/12 at 15:17 via weblog
BeantwoordenVerwijderenOh wat een avontuur hebben jullie beleefd en als je al zo moe bent dan word je daar niet vrolijk van.Gelukkig is alles goed gegaan en kan me voorstellen dat jullie helemaal gaar waren.Heb het zelf ook een keer meegemaakt met een tussenlanding op een militair vliegveld op Cuba.10 uur vertraging..zonder sanitaire voorzieningen en ik had een wollen coltrui aan en je raad het al…geen koffers en geen airco.Was mijn 1ste reis naar Cuba en tot overmaat van ramp was het hotel overgeboekt.Uiteindelijk heb ik toch een leuke vakantie gehad.Ben blij dat jullie heelhuids thuis zijn gekomen en kan me zo goed voorstellen dat Joep helemaal door het dolle was.