Via hyves kwam ik in contact met Ginie, ook een enorme reisfreak en ze schreef me zo'n mooi maar ook triest verhaal over Cuba, dat wil ik jullie niet onthouden! Daarom ditmaal voor één keertje een gastschrijfster op mijn blog!
Hey hallo! Hier mijn verhaal over Cuba.
In 1990 was mijn eerste vakantie naar cuba voor 3 weken.
Dat was in een tijd dat de Cubanen nog geen dollars in hun bezit mochten hebben. Het was een hele openbaring, zo'n totaal andere cultuur en zoveel dingen in het geheim. Stiekem dollars wisselen voor Cubaanse pesos. Verschrikkelijke vriendelijke en sociale mensen. Zo arm en onderdrukt maar zo vriendelijk en sociaal.
De eerste week kon ik mijn weg en draai niet vinden maar daar kwam snel verandering in. Ik kreeg kennis met Cubanen, ook doordat ik de taal spreek zowel Spaans als Cubaans. Werd voorgesteld aan de familieleden en vrienden en voelde mij al gauw thuis .
Ik heb bijna het hele eiland gezien en alle mooie plekjes want 1 ding is zeker, het is er zo mooi door pure eenvoud. Na 3 weken moest ik weer naar Nederland maar kon Cuba niet uit mijn hoofd krijgen. 1991 je raad het al, weer naar cuba maar nu voor 6 weken. 1 week in een appartement en 5 weken particulier bij Cubanen in huis. Alles werd door inmiddels mijn vrienden geregeld. Veel gezien, veel gedaan en ook lui geweest. Platteland bezocht bij familie van vrienden, varkens werden geslacht (niet leuk) en je voelde je daar de eregast. Alles werd voor je gedaan. De bevolking is zo arm en hebben weinig te eten maar alles word met je gedeeld. Best weleens beschamend doordat je zelf dollars op zak hebt. Ik heb natuurlijk ook minder leuke dingen meegemaakt, maar je word zo betrokken in alles daar. Dan komt de tijd dat je weer naar huis moet en daar zit je weer in het koude kikkerland. Je mist je vrienden en de warme uitstraling van het land. Gewoon heimwee naar Cuba zo erg dat het pijn deed. Ik heb het 5 jaar vol kunnen houden door 3x per jaar heen en weer te reizen. Op een bepaald moment door mijn slechte gezondheid heb ik de knoop doorgehakt en heb mijn huis verkocht in Nederland en ben met 2 koffers naar Cuba vertrokken om daar te gaan wonen. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en heb gewoon gedacht, ik kan het nu en over een aantal jaren niet meer. Ik kreeg eerst een visa voor 3 maanden en dan ging ik naar Mexico voor verlenging van mijn visa of naar de Dominicaanse Republiek.
Zo reisde ik vaak heen en weer. 1x per jaar ging ik naar Nederland voor familiebezoekjes maar ging ook snel weer terug want de heimwee speelde weer een grote rol. Ik heb veel gezien van Mexico, Jamaica en de Dominicana. Na 4 vier jaar kreeg ik meer gezondheidsproblemen en kreeg de emigratiedienst steeds achter mij aan. Cuba heeft nu eenmaal een stelregel: als toerist mag je niet teveel met Cubanen omgaan omdat ze bang zijn dat je teveel informatie verteld en dat je ze helpt. Dat mag dus gewoonweg niet. Ik had inmiddels wel een baan gevonden bij een notaris die ook huwelijken deed tusssen toeristen en Cubanen. Veel Canadezen, Italianen enz enz trouwden in Cuba en ik ging de aktes vertalen. Het is een achtergebleven gebied dus alles is in het Spaans/Cubaans.
De gezondheidszorg is daar gratis alleen het grote probleem is dat er geen medicijnen aanwezig zijn. In mijn geval moest ik op een bepaald moment terug naar Nederland en moest er ook blijven. Eenmaal terug in Nederland had ik niets, geen huis helemaal niets. Erg verdrietig dat ik alles moest achterlaten zelfs mijn hond en natuurlijk mijn vrienden wat inmiddels bijna familie van mij was geworden.
Ik voelde als een vreemde vogel in Nederland en moest weer helemaal wennen. Nu woon ik alweer 6 jaar in Nederland en heb nog elke dag heimwee. De communicatie is heel slecht en internet mogen ze niet.
Ben inmiddels 5 jaar getrouwd en gelukkig maar Cuba vergeet ik nooit meer. Ik ben niet in de gelegenheid (door gezondheid) om met mijn man daar heen te gaan, maar 1 ding is zeker. Het is een geweldig land en vriendelijke bevolking. Trouwens dat hele gebied daar.
Ik heb nooit spijt gehad en het was een hele levenservaring.
Ik heb zelf ook in zeer slechte levensomstangheden geleeft en heel solidair net als de bevolking zonder water en sanitaire voorzieningen. Maar als ik het kon overdoen dan was ik er gisteren nog.
Ginie heel erg bedankt voor je prachtige verhaal!
Hey hallo! Hier mijn verhaal over Cuba.
In 1990 was mijn eerste vakantie naar cuba voor 3 weken.
Dat was in een tijd dat de Cubanen nog geen dollars in hun bezit mochten hebben. Het was een hele openbaring, zo'n totaal andere cultuur en zoveel dingen in het geheim. Stiekem dollars wisselen voor Cubaanse pesos. Verschrikkelijke vriendelijke en sociale mensen. Zo arm en onderdrukt maar zo vriendelijk en sociaal.
De eerste week kon ik mijn weg en draai niet vinden maar daar kwam snel verandering in. Ik kreeg kennis met Cubanen, ook doordat ik de taal spreek zowel Spaans als Cubaans. Werd voorgesteld aan de familieleden en vrienden en voelde mij al gauw thuis .
Ik heb bijna het hele eiland gezien en alle mooie plekjes want 1 ding is zeker, het is er zo mooi door pure eenvoud. Na 3 weken moest ik weer naar Nederland maar kon Cuba niet uit mijn hoofd krijgen. 1991 je raad het al, weer naar cuba maar nu voor 6 weken. 1 week in een appartement en 5 weken particulier bij Cubanen in huis. Alles werd door inmiddels mijn vrienden geregeld. Veel gezien, veel gedaan en ook lui geweest. Platteland bezocht bij familie van vrienden, varkens werden geslacht (niet leuk) en je voelde je daar de eregast. Alles werd voor je gedaan. De bevolking is zo arm en hebben weinig te eten maar alles word met je gedeeld. Best weleens beschamend doordat je zelf dollars op zak hebt. Ik heb natuurlijk ook minder leuke dingen meegemaakt, maar je word zo betrokken in alles daar. Dan komt de tijd dat je weer naar huis moet en daar zit je weer in het koude kikkerland. Je mist je vrienden en de warme uitstraling van het land. Gewoon heimwee naar Cuba zo erg dat het pijn deed. Ik heb het 5 jaar vol kunnen houden door 3x per jaar heen en weer te reizen. Op een bepaald moment door mijn slechte gezondheid heb ik de knoop doorgehakt en heb mijn huis verkocht in Nederland en ben met 2 koffers naar Cuba vertrokken om daar te gaan wonen. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en heb gewoon gedacht, ik kan het nu en over een aantal jaren niet meer. Ik kreeg eerst een visa voor 3 maanden en dan ging ik naar Mexico voor verlenging van mijn visa of naar de Dominicaanse Republiek.
Zo reisde ik vaak heen en weer. 1x per jaar ging ik naar Nederland voor familiebezoekjes maar ging ook snel weer terug want de heimwee speelde weer een grote rol. Ik heb veel gezien van Mexico, Jamaica en de Dominicana. Na 4 vier jaar kreeg ik meer gezondheidsproblemen en kreeg de emigratiedienst steeds achter mij aan. Cuba heeft nu eenmaal een stelregel: als toerist mag je niet teveel met Cubanen omgaan omdat ze bang zijn dat je teveel informatie verteld en dat je ze helpt. Dat mag dus gewoonweg niet. Ik had inmiddels wel een baan gevonden bij een notaris die ook huwelijken deed tusssen toeristen en Cubanen. Veel Canadezen, Italianen enz enz trouwden in Cuba en ik ging de aktes vertalen. Het is een achtergebleven gebied dus alles is in het Spaans/Cubaans.
De gezondheidszorg is daar gratis alleen het grote probleem is dat er geen medicijnen aanwezig zijn. In mijn geval moest ik op een bepaald moment terug naar Nederland en moest er ook blijven. Eenmaal terug in Nederland had ik niets, geen huis helemaal niets. Erg verdrietig dat ik alles moest achterlaten zelfs mijn hond en natuurlijk mijn vrienden wat inmiddels bijna familie van mij was geworden.
Ik voelde als een vreemde vogel in Nederland en moest weer helemaal wennen. Nu woon ik alweer 6 jaar in Nederland en heb nog elke dag heimwee. De communicatie is heel slecht en internet mogen ze niet.
Ben inmiddels 5 jaar getrouwd en gelukkig maar Cuba vergeet ik nooit meer. Ik ben niet in de gelegenheid (door gezondheid) om met mijn man daar heen te gaan, maar 1 ding is zeker. Het is een geweldig land en vriendelijke bevolking. Trouwens dat hele gebied daar.
Ik heb nooit spijt gehad en het was een hele levenservaring.
Ik heb zelf ook in zeer slechte levensomstangheden geleeft en heel solidair net als de bevolking zonder water en sanitaire voorzieningen. Maar als ik het kon overdoen dan was ik er gisteren nog.
Ginie heel erg bedankt voor je prachtige verhaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten